Duygular

08/22 – NC

Kalbini açmayı uzun zaman önce bırakmış bir insanın fısıltısı bunlar. Zaman benden izin istemeden akmaya devam ediyor. Yıllarca bu akışa taş koymaya çalıştım. Zamanı durdurmak istedim. Anların içinde yok olmak ve bir daha görünmemek. Hakkımda varlığından bir haber olduğumuz insanlar kadar bile bahsedilsin istemiyordum. Yok olmaktı tek isteğim, kimselere söylemeden, sessizce ve fark edilmeden. Ama bugün günlerden ilginç ve güzel bir gün. İnsanlardan korkan ve onların varlıkları altında ezilen ben bugün aslında hepimizin ortak bir noktada birleştiğini gördü. Hepimiz içinde kırgınlıklar, hüzünler ve sevilme isteği barındıran büyümüş çocuklarız. Aslında hiçbir şey korktuğumuz ve zihnimizin içinde büyüttüğümüz kadar aşılması zor değil. Galiba hayat denildiği gibi akışta kalmak ve en önemlisi insan olduğunu kabul etmek. Hepimiz hatalarımızla varız ve hatalarımızla güzeliz. Artık hepimiz için kendimizi sevme ve kabul etme vakti geldi zannımca. Böylece başkalarını da daha kolay sevebilir ve affedebiliriz. İyilik yapmaktan ve sevmekten vazgeçmemek adına 🙂 Gracias a la vida 🙂 Ve en önemlisi hayatta her zaman ikinci bir şans vardır, buna inanın ki sizi bulsun 🙂