Kendini bulmaya giden hayal (3)

Özlem hırkasını giydi

Dışarda yağmur yağıyor

-Çok uzun zamandır bekliyorum. Halbuki yola çıkalı baya oldu

Ahşap zeminin kokusu, hırkanın yünü…

-Hava gittikçe daha da soğuyor. Bu kış daha sert geçecek belli

Rüzgar, pencerelerin arasından ıslık çalarak giriyor

Güneşli günlerin altında deniz rengi gözlerinle gökyüzüne bakmaya çalışırken sen de ıslık çalardın

Sonra gözlerindeki deniz güneşin yaktığı ekinlere yönelirdi

Her seferinde ‘Denizin suyu tuzlu olur gözlerini ekinlerden çek yoksa verim alamayız’ diyerek seninle uğraşırdım

Bakışlarını bana çevirerek ‘Benim gözlerim yakmasa da güneş yakıyor zaten’ derdin

O berrak denizin içindeyim

Deniz sıcak, yaz bitiyor olmalı

Mutluyum 

-Artık bana bakmayı bırak! Bütün kıyafetlerim ıslandı!

Bakışlarını kısarak daha dikkatlice bakıyorsun

Dalga beni içine alıyor

Ayaklarım yumuşak kumlara değiyor

Gülümsüyorum

Denizden çıkıyorum

Güneşin altında uykuya dalmışsın

Saçlarını bir şapkayla örtüyorum

Güneş uzaklaşıyor

Bu sene ekinler yeşil

‘Artık mevsimler değişti’ diyorlar

Ama denizin suyunun gittikçe azalmasına kimse bir açıklama getiremiyor

Kıyıya vurmuş deniz kabukları yüreğime batıyor

Bazen birini alıp kulağıma dayıyorum

Hırkam hep üstümde

Özlemin yükü ağır

Koyun yününden dokumuşlar o yüzden olsa gerek

Gözlerim nedense hep yaşlı

Hava tahminlerine göre beklenmedik bir durum olmazsa artık hep yağmur yağacakmış

Beklemedik durum…

Belli ki gelmenden umutlarını kesmişler

Pencere camına vuran yağmur 

Camın önündeki deniz kokusu sinmiş koltukta uyuyorum

Camdan içeri sızan güneş

Denizden yükselen dalga sesi

Ekinler kuruyor

Deniz kabukları evlerine dönmüş

Uyanıyorum…